Dit weekend won Serena Williams  de Australian Open Tenniscup.

uit sportweek

 Daarvoor kreeg ze 1,5 miljoen. Wellicht moet ze daar nog inkomensbelasting over betalen, maar dan blijft er toch nog heel wat over. Ik moest er even bij stilstaan. In de zorg verdien je, zeker wanneer je een geneeskundig papiertje hebt, al snel een mooi salaris. Daar kun je ruim van leven. Maar 1,5 miljoen in een weekje bij elkaar sprokkelen, da’s andere koek. Volgens mij is het pervers, de verhouding tussen werk en inkomen is volkomen zoek.

Mijn collega Hans schreef net een blog over Wim Kok en de veranderende visie op topsalarissen. Dat eenieder een eigen variabele mening heeft over topsalarissen is  waarschijnlijk vooral getriggerd door eigen belang. Grotendeels wordt die inhaligheid aangewakkerd door de consumptie maatschappij. Kern van het leven is welvaart geworden en men vergeet dat het eigenlijk draait om welzijn.

We weten allemaal al, dat geld niet gelukkig maakt, maar toch….. halen we de laatste economische crisis zelf over ons heen door geld uit te zetten tegen een ongelooflijke rente, door hypotheken te nemen, die we niet kunnen betalen, door geld uit bedrijven weg te trekken om jezelf te verrijken, door idioot hoge salarissen. En dan breekt er een schakeltje en de hele fantasie brug stort in elkaar.

In de kern gaat het om twee zaken.

Ten eerste moet een salaris nog te koppelen zijn aan het werk wat je ervoor neerzet. Een week tennissen voor 1,5 miljoen is pervers, een voetballertje van 21 met een inkomen van boven het miljoen ook. Bestuurders met opties, die voor 60 miljoen uit bedrijfswinsten kunnen wegslepen moet echt niet kunnen. Er is geen relatie meer tussen arbeid en inkomen en dan slaan mensen los. Dat geldt dus in de hele breedte voor de aandelenmarkt, waar investeren in bedrijven, die men helemaal niet kent, aan de orde van de dag is. Dan lijkt het of geld zomaar ontstaat doordat je slim nadenkt of het juiste talent hebt. Niets is minder waar, anderen hebben gewerkt voor dat kapitaal, krijgen dat echter niet, want ze trekken aan het verkeerde touwtje. Het besef, dat geld vasthangt aan verrichte arbeid, dat moeten we terug krijgen!

Ten tweede moeten we elkaar door regelgeving beschermen tegen onze eigen hebzucht. Dat vraagt om grenzen aan inkomens, dividenden, opties. Dat werkt twee kanten op; bij vergelijk met collega’s zit iedereen een beetje in dezelfde richting te verdienen en anderzijds voorkomt het excessen in salarishoogte.

Het is dan ook een hele opluchting, dat er een soort CAO is ontstaan met de beloningscode voor bestuurders in de zorg. Een raad van toezicht moet wel erg veel boter op het hoofd hebben willen ze zich daar nu niet aan gaan houden. En laten we wel zijn, die salarissen die  nu in de code staan, die zijn nog steeds niet voor de poes. Daar kun je heel erg mooi van leven. En daarnaast kun je altijd nog in de loterij spelen.