C3 Uniek? Jawel. C3 is niet een bureau waar je zomaar even bij aanhaakt en dan zomaar weer even vertrekt. Geen duiventil, geen hierarchisch geleide tent met de ogen op omzet en inzet van een leger junior-consultants. Geen arrogante tent met arrogante mensen, die allemaal wel weten hoe het moet en dat ook even komen vertellen.

Maar wat is C3 dan wel?

Veel is af te lezen aan de binding tussen de mensen, die er werken. De drive is vooral gericht op het maken van verschil, trots zijn op behaalde aanmerkelijke verbeteringen bij en door de opdrachtgevers. En, wanneer het ergens spaak loopt, met veel compassie elkaar helpen het weer vlot te trekken. Altijd een beroep kunnen doen op je collega’s, ook in de kleine uurtjes en de weekends. Met elkaar het bureau vormgeven en je verantwoordelijk voelen daarvoor. 

De sociale controle is sterk gericht op professionaliteit. En daarin volgt men elkaar ook. In de afgelopen tien jaar is er jaar na jaar meer en meer ingezet op het uitwisselen van kennis en kunde. Daardoor heb ik niet alleen geleerd van successen en fouten van mijn eigen opdrachten, maar ook van die van anderen. Leren in een snelkookpan, en na tien jaar ben ik nog steeds niet gaar en klaar. Er is nog zoveel meer te leren en uit te wisselen.

C3 doet niet dom met centen, maar geld is voor geen van allen aan tafel de eerste drive. Er is een hoge prestatiedrang naar ‘de beste’  in het vak bij alle consultants. Veel willen leren en veel laten leren, dat is de wisselwerking aan tafel. Opdrachtgevers en concurrenten zijn verbaasd, wanneer ze horen, dat alle C3-ers bijna een hele dag per week besteden aan dat leren van elkaar. Elke week weer, jaar in jaar uit. Dan wordt er alleen geinvesteerd en niet verdiend.

C3 kiest er ook heel bewust voor om niet te groot te worden. Er moet immers van elkaar worden geleerd? Dan moet je elkaar vertrouwen en elkaar door en door kennen. Daarom is de vergadertafel de ‘maat’ voor de grootte van het bureau. Er wordt alleen gewerkt door en met mensen, die hun sporen al hebben verdiend in de zorg. Die dan ook van wanten weten, de taal spreken, de regelingen kennen, de strategische ontwikkelingen hebben gevolgd. C3 -ers leiden zichzelf niet op ten koste van de klant. Ze moeten het vooral hebben van de inzet van die ene consultant, of dat groepje consultants, die past bij die ene specifieke opdracht. Bij C3 staat er straf op het kopieren van zaken, ontwikkelingen en documenten van de ene naar de andere opdrachtgever.

C3 staat te boek als een ‘gedegen’ bureau, ik voeg daar aan toe ook ‘gedreven’ en ‘bewogen’. Wanneer je past bij C3, dan betekent dat, dat je je eigen kleurtje hebt meegenomen en hebt opgebracht op het palet. Dat kan even duren; er zit nogal wat power aan tafel; ouwe rotten, nieuwe rotten, slimme rotten, beschouwelijke rotten en creatieve rotten.  Soms gaat dat mis en blijft de inbreng kleurloos; dan houdt de samenwerking weer op. Maar ben je onderdeel van het bureau, dan is loslaten geen kinnesinne.

We hebben veel met elkaar gedeeld C3 en ik. Veel samengewerkt, veel ontwikkeld. We hebben elkaar veel geleerd. En vooral ook veel gelachen en maar heel weinig chagrijnig en boos geweest. C3 zit bij mij van binnen en dat gaat er nooit meer uit!!

In de zorg gaan we ook storm tegemoet. Het kabinet is gevallen door dezelfde Atlantische depressie blijkbaar. Verkiezingen gaan volgen. Ik vrees een forse verrechtsing in de regering. Bezuinigingen waren al onafwendbaar. De zon zal voorlopig even niet schijnen. De wegen gaan vollopen en we krijgen keien op het pad.

Nu wordt het dus de kunst om ondanks al dit geweld door een depressie er weer lol in te krijgen. Lol in wat er wèl kan. Geen gaten in de weg hakken; niets wat goed is weg breken. Wel met zijn allen de stenen van de weg halen, water zakt weer vanzelf. En we creëren ons eigen plezier door elkaar de prikkel te geven het voor de klant alleen nog maar beter te doen. Creatief met beperkte middelen wanneer het moet. Die creativiteit komt niet van boven, die creativiteit ligt al jarenlang bij de zorgprofessionals zelf. Het gaat er wel om de zorgprofessionals te steunen bij het keien oprapen, een bulldozer inhuren wanneer dat moet. Maar ik heb een rotsvast geloof in de kracht tussen klant en zorgprofessional. Die kracht overleeft (uitroepteken, maar die kan ik niet vinden op het Spaanse toetsenbord

Er was eens in een heel ver land, een land van Protocollen en Richtlijnen (PenR Land), een slimme therapeut (ST). Hij was alom bekend als een empathische jongen, heel betrokken bij zijn patienten. Hij keek ook verder dan wat hij op school had geleerd. Hij reisde naar het buitenland en leerde daar allemaal extra Slimme Dingen (SD) om zijn patienten mee te kunnen helpen. Die patienten waren heel erg blij met de ST, wanneer hij zijn SD kon gebruiken. Na maanden en soms jaren stilstand of veel pijn konden ze ineens weer beter bewegen of was de pijn  veel minder. De ST had zijn S niet voor niets verdiend. Hij wist, dat hij zijn kennis en kunde moest delen met zijn collega’s. En dat deed hij ook, door samen met hen te behandelen, door theorie te vertellen, door in het weekend voor niks scholing te geven.

De kliniek ,waar de ST werkte, stond onder leiding van een Eind Verantwoordelijke Dokter (EVD). Een heel belangrijke EVD met aanzien in het PenR Land. Met haar ging de ST ook in discussie. Maar zoals dat gaat met EVD’s, ze hebben het razend druk en ze kunnen zich eigenlijk niet bemoeien met zo maar een therapeut, zeker niet wanneer het een slimme is. Daarnaast waren er de Protocollen en Richtlijnen. Die gaven houvast en gaven de EVD Zekerheid, dat Zij Niets Fout kon doen.

Jarenlang kon de ST de patienten, dus ook de patienten van de EVD, goed behandelen met zijn SD, tot grote tevredenheid van de patienten. Totdat de ST een Stomme Fout maakte. Hij vergat de EVD te vertellen, dat hij een SD zou toepassen op een patient ‘van’ de EVD. De EVD was furieus, want ze kon immers niet EV zijn wanneer de Stomme Therapeut (ST) haar niet informeerde.

” Maar de patient is echt aantoonbaar veel beter geworden” stamelde de ST nog zwakjes. “Niets mee te maken” brulde de EVD, die natuurlijk geen tegenspraak duldde van de ST, want zij was immers EVD.  ” We hebben  niet voor niets Protocollen en Richtlijnen in dit Land”. “Jij” , zei de EVD, “Jij past niet in onze Protocollen en Richtlijnen, jij past helemaal niet bij Ons!!!, vanaf nu verbied ik je  SD toe te passen en wanneer je het toch waagt, hak ik je Kop eraf!!”

De ST moest huilen, en de patienten huilden mee. Vanaf nu mocht de therapeut alleen nog maar Domme Dingen  (DD) doen met zijn patienten. Maar gelukkig, hoewel de patienten niet meer beter worden, passen ze wel binnen Richtlijnen en Protocollen, en dat is een hele opluchting, zeg nou zelf!

En hoe het sprookje afloopt? Wie zal het zeggen? Misschien komen de patienten in opstand tegen de EVD en eisen ze hun eigen EV weer op? Vlucht de ST naar het buitenland? Of wordt iedereen gewoon ongelukkig? 

En de EVD is voor alles V!

uit sportweek

 Daarvoor kreeg ze 1,5 miljoen. Wellicht moet ze daar nog inkomensbelasting over betalen, maar dan blijft er toch nog heel wat over. Ik moest er even bij stilstaan. In de zorg verdien je, zeker wanneer je een geneeskundig papiertje hebt, al snel een mooi salaris. Daar kun je ruim van leven. Maar 1,5 miljoen in een weekje bij elkaar sprokkelen, da’s andere koek. Volgens mij is het pervers, de verhouding tussen werk en inkomen is volkomen zoek.

Mijn collega Hans schreef net een blog over Wim Kok en de veranderende visie op topsalarissen. Dat eenieder een eigen variabele mening heeft over topsalarissen is  waarschijnlijk vooral getriggerd door eigen belang. Grotendeels wordt die inhaligheid aangewakkerd door de consumptie maatschappij. Kern van het leven is welvaart geworden en men vergeet dat het eigenlijk draait om welzijn.

We weten allemaal al, dat geld niet gelukkig maakt, maar toch….. halen we de laatste economische crisis zelf over ons heen door geld uit te zetten tegen een ongelooflijke rente, door hypotheken te nemen, die we niet kunnen betalen, door geld uit bedrijven weg te trekken om jezelf te verrijken, door idioot hoge salarissen. En dan breekt er een schakeltje en de hele fantasie brug stort in elkaar.

In de kern gaat het om twee zaken.

Ten eerste moet een salaris nog te koppelen zijn aan het werk wat je ervoor neerzet. Een week tennissen voor 1,5 miljoen is pervers, een voetballertje van 21 met een inkomen van boven het miljoen ook. Bestuurders met opties, die voor 60 miljoen uit bedrijfswinsten kunnen wegslepen moet echt niet kunnen. Er is geen relatie meer tussen arbeid en inkomen en dan slaan mensen los. Dat geldt dus in de hele breedte voor de aandelenmarkt, waar investeren in bedrijven, die men helemaal niet kent, aan de orde van de dag is. Dan lijkt het of geld zomaar ontstaat doordat je slim nadenkt of het juiste talent hebt. Niets is minder waar, anderen hebben gewerkt voor dat kapitaal, krijgen dat echter niet, want ze trekken aan het verkeerde touwtje. Het besef, dat geld vasthangt aan verrichte arbeid, dat moeten we terug krijgen!

Ten tweede moeten we elkaar door regelgeving beschermen tegen onze eigen hebzucht. Dat vraagt om grenzen aan inkomens, dividenden, opties. Dat werkt twee kanten op; bij vergelijk met collega’s zit iedereen een beetje in dezelfde richting te verdienen en anderzijds voorkomt het excessen in salarishoogte.

Het is dan ook een hele opluchting, dat er een soort CAO is ontstaan met de beloningscode voor bestuurders in de zorg. Een raad van toezicht moet wel erg veel boter op het hoofd hebben willen ze zich daar nu niet aan gaan houden. En laten we wel zijn, die salarissen die  nu in de code staan, die zijn nog steeds niet voor de poes. Daar kun je heel erg mooi van leven. En daarnaast kun je altijd nog in de loterij spelen.

Van zo’n stelling zakt mij de broek af. Dan heb je niets begrepen van de sterke fundamenten in de Nederlandse zorg, niets van de relativiteit van aantallen, niets van de kwaliteit van het huidige zorgaanbod, niets van veranderingen in organisaties, niets van ……. Natuurlijk is het voorbeeld maar een greep uit een heel verhaal. Het maakt echter wel duidelijk, dat de denkrichting van de minister nog steeds gebouwd is op een forse onderschatting van de huidige kracht van ons stelsel en een minachting voor alles wat in de zorg rondloopt. Want dat zijn een stel dommerds, dat ze nog steeds niet doorhebben, dat ze secuur om moeten gaan met chemokuren. We moeten nodig leren van de Amerikanen. Wat een onmacht, minister.

Een paar tips om te zien of we de steven van Klink kunnen wenden richting een gezondere gezondheidszorg!

-85% van de beroepsbevolking in de zorg werkt op basis van passie voor de klant/patient! Bevestig die passie en faciliteer de ontbureaucratisering door bijvoorbeeld het afschaffen van de vermaledijde indicatiestelling en de over de top regelgeving waar het gaat om veiligheid.

-Concurrentie in de zorg moet gaan over kwaliteit. Over zichtbare en uitlegbare toegevoegde waarde voor de klant. Concurrentie stimuleren om de kosten in de zorg te verminderen leidt onherroepelijk tot kaalslag en vervolgens tot een nieuwe centralisatiegolf vanuit de overheid. En weer een nieuw stelsel minister Klink……..

-Een hoofdaccent op preventie en het stimuleren van het weer terugnemen van de verantwoordelijkheid voor gezondheid door de burgers zelf is een actie van de lange adem. Maar zet meer zoden aan de dijk in het beperken van de hoeveelheid zorgvragen.

-Zorg voor een stevige wijkstructuur, waarbij de huisarts, de huisverpleegkundige en de huispreventiemedewerker samen zich sterk maken voor een eerste antwoord op alle basale vragen van de wijkbewoner, klant, patient.

Ik denk, dat vier tips wel genoeg zijn voor de minister, anders verdwaalt hij wellicht opnieuw.

Op zich hebben huisartsen daar twee punten waar ze meer dan gelijk in hebben.  Toch toont het ook de zwakte aan van de zorg in de wijk en de buurt. Er ligt een geweldige kans voor het herbevestigen van de belangrijke rol van de huisarts. Die laten we toch niet lopen? Maar hoe organiseer je dat?

Laten we er primair vanuit gaan, dat we in dit tijdsbestek geen grote organisaties meer gaan optuigen met management en centrale aansturing. De meest recente en meer succesvolle modellen in de zorg zijn gebaseerd op een goed gedefinieerd zorgconcept inclusief hoe je dat beheert en stuurt; een zogenaamde franchise. Gericht op de chronische DBC’s is het dan van belang, dat zorgverzekeraars samen met huisartsen een franchisemodel ontwikkelen. Dat vraagt niet veel inspanning, want de succesvolle projecten lopen al sinds Menzis/Amicon in 1995 samen met huisartsen deze modellen heeft ontwikkeld. Ik was daarbij.  Op basis van de franchise kunnen huisartsen en de anderre zorgaanbieders gezamenlijk instappen. Kost wat implementatie, maar levert ook wat op.  En is Nma proof.

En dan nu die geldprikkel. Een van de basiselementen van het succes van huisartsen is geweest, dat er weinig tot geen financiele prikkel zat in overaanbod. Daar waar medisch specialisten een productieafhankelijk inkomen hebben gehad, hebben huisartsen dat maar in hele zwakke vorm door aanpassingen in patiententarief op basis van productiemetingen over vele jaren heen. Er ligt eerder een prikkel bij huisartsen om krap zorg aan te bieden ipv ruim. Dat heeft geleid tot een arbeidsethos gericht op doelmatige en noodzakelijke zorg. Dat gaat niet altijd goed, maar grosso modo wel! Laten we dus het huisartseninkomen dan maar niet laten afhangen van de productiefactor.

Hoe dan wel? In 1995 schreven zorgverzekeraars samen met de LHV een plan gericht op de huisarts in de toekomst. Daar werden baanbrekende en doorgerekende modellen in gepresenteerd wat betreft financiering van huisartsgeneeskunde. Ik was erbij. Er ontstond een drieluik aan financiering. Basishuisartsgeneeskunde; een uitgekleed pakket echte huisartsenzorg met een basistarief per patient. Daarbovenop modullair een toeslag wanneer je als huisarts meedoet aan franchise contracten. Niet volume gebonden, maar organisatie gebonden. Wanneer je franchisenemer wordt, dan krijg je per  praktijk de toeslag op basis van praktijkgrootte. Als derde finacieringslijn mogen er best een aantal verrichtingen zijn waar de huisarts per productie op verdient. Daar moet je denken aan kleine ingrepen of aan terminale zorg. Zaken waar het en kwalitatief goed is en goedkoper is wanneer de huisarts dat zelf uitvoert en niet doorverwijst. Minister Klink, vis dit rapport eens boven tafel, geniet ervan en voer het eens in! Huisartsen, jullie hebben het in de la laten verdwijnen op LHV niveau!

Overigens; 8% van de basiszorg is georganiseerd in gezondheidscentra. Dat lijkt duur, want je betaalt voor de organisatie. Tegelijkertijd blijkt nu maar weer eens, dat die organisatie veel voordelen biedt wanneer je wat geregeld wilt krijgen. Toch stom, dat we in Nederland die centra niet meer hebben gestimuleerd! Dan hadden we nu allemaal een makkie.

Van een oud wijkverpleegkundige (in 2010 krijgt ze een standbeeld!) leerde ik, dat ik met elastiekjes geiten wollen sokken onder mijn krukken moest binden. Daarmee blijf je overeind, mits er geen laag ijs onder de sneeuw ligt. En dan de auto sneeuwvrij maken op een been. Het bleek heerlijke plaksneeuw; er bleef een enorme witte klont aan mijn hinkende voet hangen. Ik heb mijn inmiddels bejaarde auto moed ingesproken. Dat ie vooral nu niet moest blijven stilstaan of uit de bocht vliegen. We hebben het beiden overleefd, vandaar dit stukje.

Op mijn eenzame torenkamer, met uitzicht op de straat. De straat ligt er stil, wit en maagdelijk bij. Een haas loopt/huppelt op zijn gemak door de sneeuw. Zo gek vandaag! Waar houdt het bos en de wei op? Alles wit! Blijkbaar wil hij ergens silfleren (zie Watership Down). Maar nergens meer een sprietje te vinden. Een beetje vent had zijn buks gegrepen en haas geschoten voor de Kerst. De haas verdwijnt vredig uit beeld.

Derde kerstdag ,weet ik uit ervaring, hebben we genoeg van liflafjes, uitgebreide schotels en aangeklede tafels. Dan graag boerenkool met worst op de bank voor de tv met de houtkachel aan. De worst was al in huis, de spekjes ook en de aardappelen komen uit de kelder. Alleen de boerenkool moest nog uit de tuin gehaald worden. De vorst was er al overheen geweest, dus nu was ie klaar. Dat vond de haas blijkbaar ook.

De nieuwe Kerstgedachte: Geef de haas te eten in plaats van haas te eten.

De structuur van het ziekenhuis is met meer inzicht op de kwaliteit van de medisch specialist iets verbeterd.  De raad van bestuur is (mede) verantwoordelijk en aansprakelijk voor alles wat er medisch specialistisch en technisch verkeerd kan gaan in de zorg. Bij echte misstanden binnen de gecontracteerde maatschappen had de bestuurder echter heel weinig in strumentarium om daar wat aan te doen.  Tot nu toe sneuvelde wel de bestuurder maar niet de falende specialist. Wanneer visitaties nu echt een, bij herhaling, negatieve beoordeling opleveren heeft de bestuurder in ieder geval de mogelijkheid de kwaliteit te laten verbeteren of specialisten weg te sturen. 

Overigens is het niet op alle plekken nieuw, dat de bestuurder inzicht heeft in het reilen en zeilen van de medische staf. De medisch microbiologen van het laboratorium waar ik tot voor kort bestuurder mocht zijn, waren zo transparant als wat. Niks te verbergen blijkbaar en trots op hun kwaliteit. Daar moet natuurlijk ook feitelijk de prikkel liggen voor alle dokters! Laat iedereen zien  hoe goed je bent, vraag om toetsing!  Het leeuwendeel van de medisch specialisten levert toch goed werk? Er valt dan alleen maar te winnen en niets te verliezen. diegenen, die goed werk leveren laten dat door toetsing zien. Diegenen, die bang zijn de toets niet te doorstaan, zwijgen, maar maken daarmee ook duidelijk dat er iets niet deugt.

De volgende stap moet nu nog wel even gezet worden. Ook de patient moet inzicht kunnen hebben in  de resultaten van de visitaties. Verplaats je maar eens even in die patient. Je moet onder het mes, maar je hebt geen idee of de specialist wel voldoende is geschoold, die operatie wel vaak genoeg doet, of dat er andere zaken niet deugen. Dat wil je toch vooraf wel weten? Zodat je een veiliger plek kunt kiezen? Dit soort marktwerking, kijk daar geloof ik nou wel in!

Een mooi praktijkvoorbeeld van Nederlandse oogkleppen?

Onlangs vond er een internationaal congres plaats van docenten op terrein van Bobath therapie. De Nederlandse docenten zijn uit de internationale vereniging gezet. De hele wereld heeft ongelijk, alleen de Nederlanders weten echt hoe het zit??? Nederland heeft het Bobath concept in de 80-er jaren geheel omarmd, omgedoopt tot NDT en breed ingevoerd in de zorg. Daarbij zijn cruciale fouten gemaakt. Van een absoluut op de individuele patient georienteerd concept zijn standaardisaties gebakken. Die zijn breed ingevoerd binnen zorginstellingen met een minimale scholing van verzorging en verpleging. Wanneer we dan gaan meten, zien we dat het NDT concept niet effectief is. Dus concluderen de onderzoekers dat Bobath therapie Evidence Based niet effectief is. In Engeland en Duitsland is de Bobath lijn minder heftig doorontwikkeld maar wel professioneel verdiept. De Bobath therapeuten verwerven diepgaand inzicht in de neurofysiologie en behandelen hun patienten zo. Met verbluffende resultaten. Die zorg krijgen onze patienten nu niet, want Bobath/NDT werkt toch niet?

Het wordt tijd om op tal van terreinen in de zorg de huidige praktijk te herijken, ingegraven tunnelvisie te doorbreken en onze oorspronkelijke ideeën weer op het juiste spoor te zetten: maximaal haalbare resultaten voor de patiënt. Dat willen u en ik, wanneer we wat mankeren. Dus willen alle patiënten dat. Het wordt tijd, dat we ons weer openstellen voor ontwikkelingen in het buitenland en ervan durven leren. Maar met zijn allen zijn we best een heel eigenwijs volkje!

Jaren van centrale sturing op aanbod

In mijn jaren als actieve zorgverzekeraar en zorginkoper heb ik meegedaan met het spel om de specialisten plekken in het land te beheersen en beperken. De specialisten maatschappen wilden er vaak  een plek bij. De zorgverzekeraar zag dan de productie en de kosten stijgen, het ziekenhuis kreeg verruiming van het budget op basis van het aantal specialisten. Het regime van gestuurde specialistenplekken drenst nog steeds door. Een bepaalde adherentie vraagt om een gerelateerd aantal specialisten. In oudere samenwerkingsverbanden zoals streeklaboratoria geldt ook nog steeds een daaraan gekoppelde financiering, lumpsum op basis van erkenningen. Aanvankelijk was het middel van de beperking van de medisch specialisten er wel degelijk eentje uit de hoed van de centrale aansturing van het aanbod door de overheid via de ziekenfondsen. Nu de zorgmarkt een soort semi-concurrentie heeft opgelegd gekregen gaat het knellende aanbod van specialisten een mededingingsrol spelen. Voorzichtig starten met de discussie over marktmacht van de medisch specialisten, want iedereen heeft boter op het hoofd.

Kwaliteit in het geding?

De Nma beweert, dat de kwaliteit in het geding is, doordat er te weinig medisch specialisten zijn en ze  dus te moe zijn en daardoor fouten maken. Dat is helemaal de vraag. We kunnen ook de stelling verdedigen, dat er teveel medisch specialisten zijn. Er zijn tal van oorzaken die maken, dat we niet weten of er genoeg, teveel of te weinig specialisten zijn. Ten eerste zitten er nog steeds perverse financiele prikkels in de DBC systematiek. Sommige DBC’s leveren meer op dan andere met een verschuiving van indicatiestellingen naar gunstige DBC’s als gevolg. DBC’s worden vroeger afgesloten, patienten komen daardoor sneller ‘ op straat’  of in instellingen waar ze eigenlijk (nog) niet horen. Ten tweede is de beroepsgroep ‘ arts’  in de kern een conservatieve. Slimme bedrijfsvoering, substitutie en procesaanpassingen komen maar heel mondjesmaat en traag op gang.

Kortom

Het beschermen van de monopoliepositie van medisch specialisten ligt niet alleen besloten in de beroepsgroep zelf en door de beperkte transparantie van de geleverde zorg weten we ook niet hoeveel medisch specialisten er nu echt nodig zijn. Doordat er geen echte concurrentie is in de zorg (ziekenhuizen die omvallen worden gered, thuiszorginstellingen evenzo) is het de vraag of we in Nederland moeten aansturen op een overaanbod van medisch specialisten. Daarmee gaan niet de kosten omlaag, maar eerder omhoog. Indicatiestellingen verruimen bij teveel aanbod; er is nog geen huisarts (poortwachter) of verzekeraar geweest, die daar succesvol in kan sturen. Ik ben een hartstochtelijke fan van de betrokken medisch specialist, die met hart voor de zaak zich uit de naad werkt. Ik ben zeker geen fan van de hindermacht, die medische staven kunnen vormen in de noodzakelijke verbeteringen binnen de ziekenhuizen. Zolang als er geen echte open concurrentie op transparante kwaliteit-/prijsverhouding, liever geen overaanbod van medisch specialisten!!

Hoe gaat het verder?

Medisch specialisten hebben alleen maar te verliezen. Inkomens kunnen nooit meer st ijgen. De invloedsfeer binnen de ziekenhuizen kan alleen maar kleiner worden. De maatschappelijke discussie over kwaliteit en veiligheid binnen de zorg wordt sterker en daarmee de druk op specialisten groter. Gevoelsmatig zal er voor de medisch specialisten veel verslechteren. Ze komen beslist daartegen in verweer. Cruciaal in deze fase is betrokkenheid van de orde en van de individuele specialisten. Ook cruciaal is een concreet plan te hebben om naast dat wat specialisten kunnen gaan verliezen er ook iets voor in de plaats te zetten waardoor het beter werken wordt. De feminisering van het doktersbestand kan daar goed bij helpen. Hier is organisatieverandering van de hoogste categorie geboden!!

Voor de echte oplossing van al deze problematiek moeten de medisch specialisten beginnen bij het begin! Het is hun verantwoordelijkheid om aan te tonen wat doelmatige, kwalitatief hoogwaardige zorg is, hoe dat transparant te maken valt aan bestuurders en financiers. Wanneer die transparantie er is kunnen alle betrokken partijen op basis van dat inzicht bepalen hoeveel specialisten er echt nodig zijn. Het aantal opleidingen kan worden aangepast. Alleen zo blijven we in balans en daar heeft iedereen bij te winnen. Start bij het fundament, anders houden we het vage  en mistige spel. Bij het transparant maken van hun toegevoegde waarde hebben medisch specialisten wel hulp nodig van bestuurders en van de politiek.