Het sneeuwde de hele nacht door. In de straat, de tuin en achter in de wei lag meer dan 30 centimeter sneeuw. Nu loop ik weer acht weken op krukken. En dan krijgt 30 centimeter sneeuw plots andere proporties. Normaliter bouw ik graag sneeuwkastelen in de tuin. De witte wade sloot me nu op in het eigen kasteel.

Van een oud wijkverpleegkundige (in 2010 krijgt ze een standbeeld!) leerde ik, dat ik met elastiekjes geiten wollen sokken onder mijn krukken moest binden. Daarmee blijf je overeind, mits er geen laag ijs onder de sneeuw ligt. En dan de auto sneeuwvrij maken op een been. Het bleek heerlijke plaksneeuw; er bleef een enorme witte klont aan mijn hinkende voet hangen. Ik heb mijn inmiddels bejaarde auto moed ingesproken. Dat ie vooral nu niet moest blijven stilstaan of uit de bocht vliegen. We hebben het beiden overleefd, vandaar dit stukje.

Op mijn eenzame torenkamer, met uitzicht op de straat. De straat ligt er stil, wit en maagdelijk bij. Een haas loopt/huppelt op zijn gemak door de sneeuw. Zo gek vandaag! Waar houdt het bos en de wei op? Alles wit! Blijkbaar wil hij ergens silfleren (zie Watership Down). Maar nergens meer een sprietje te vinden. Een beetje vent had zijn buks gegrepen en haas geschoten voor de Kerst. De haas verdwijnt vredig uit beeld.

Derde kerstdag ,weet ik uit ervaring, hebben we genoeg van liflafjes, uitgebreide schotels en aangeklede tafels. Dan graag boerenkool met worst op de bank voor de tv met de houtkachel aan. De worst was al in huis, de spekjes ook en de aardappelen komen uit de kelder. Alleen de boerenkool moest nog uit de tuin gehaald worden. De vorst was er al overheen geweest, dus nu was ie klaar. Dat vond de haas blijkbaar ook.

De nieuwe Kerstgedachte: Geef de haas te eten in plaats van haas te eten.