Innovatie in de zorg; van idee tot succes?!
Best Practice in uw zorgbedrijf….ideeën en tips van Ben van Gent
Het is zover. Vandaag mijn laatste blog als C3-er. De doos met tissues en een kop troost koffie naast me. In het totaal tien jaren wel en wee delen met mijn collega consultants en met onze helpende krachten. Een mooi monent om eens terug te kijken op het C3 leven. En omdat ik toch wegga, als een ode aan mijn collega’s en vrienden, mag ik ook eens een beetje opscheppen over ‘mijn’ bureau. Mijn nieuwe baan als lid van de raad van bestuur bij Florence vind ik on-ge-lo-fe-lijk leuk en uitdagend en die stap past mij nu. Het vertrek bij C3 gaat me tegelijkertijd zeer aan het hart.
C3 Uniek? Jawel. C3 is niet een bureau waar je zomaar even bij aanhaakt en dan zomaar weer even vertrekt. Geen duiventil, geen hierarchisch geleide tent met de ogen op omzet en inzet van een leger junior-consultants. Geen arrogante tent met arrogante mensen, die allemaal wel weten hoe het moet en dat ook even komen vertellen.
Maar wat is C3 dan wel?
Veel is af te lezen aan de binding tussen de mensen, die er werken. De drive is vooral gericht op het maken van verschil, trots zijn op behaalde aanmerkelijke verbeteringen bij en door de opdrachtgevers. En, wanneer het ergens spaak loopt, met veel compassie elkaar helpen het weer vlot te trekken. Altijd een beroep kunnen doen op je collega’s, ook in de kleine uurtjes en de weekends. Met elkaar het bureau vormgeven en je verantwoordelijk voelen daarvoor.
De sociale controle is sterk gericht op professionaliteit. En daarin volgt men elkaar ook. In de afgelopen tien jaar is er jaar na jaar meer en meer ingezet op het uitwisselen van kennis en kunde. Daardoor heb ik niet alleen geleerd van successen en fouten van mijn eigen opdrachten, maar ook van die van anderen. Leren in een snelkookpan, en na tien jaar ben ik nog steeds niet gaar en klaar. Er is nog zoveel meer te leren en uit te wisselen.
C3 doet niet dom met centen, maar geld is voor geen van allen aan tafel de eerste drive. Er is een hoge prestatiedrang naar ‘de beste’ in het vak bij alle consultants. Veel willen leren en veel laten leren, dat is de wisselwerking aan tafel. Opdrachtgevers en concurrenten zijn verbaasd, wanneer ze horen, dat alle C3-ers bijna een hele dag per week besteden aan dat leren van elkaar. Elke week weer, jaar in jaar uit. Dan wordt er alleen geinvesteerd en niet verdiend.
C3 kiest er ook heel bewust voor om niet te groot te worden. Er moet immers van elkaar worden geleerd? Dan moet je elkaar vertrouwen en elkaar door en door kennen. Daarom is de vergadertafel de ‘maat’ voor de grootte van het bureau. Er wordt alleen gewerkt door en met mensen, die hun sporen al hebben verdiend in de zorg. Die dan ook van wanten weten, de taal spreken, de regelingen kennen, de strategische ontwikkelingen hebben gevolgd. C3 -ers leiden zichzelf niet op ten koste van de klant. Ze moeten het vooral hebben van de inzet van die ene consultant, of dat groepje consultants, die past bij die ene specifieke opdracht. Bij C3 staat er straf op het kopieren van zaken, ontwikkelingen en documenten van de ene naar de andere opdrachtgever.
C3 staat te boek als een ‘gedegen’ bureau, ik voeg daar aan toe ook ‘gedreven’ en ‘bewogen’. Wanneer je past bij C3, dan betekent dat, dat je je eigen kleurtje hebt meegenomen en hebt opgebracht op het palet. Dat kan even duren; er zit nogal wat power aan tafel; ouwe rotten, nieuwe rotten, slimme rotten, beschouwelijke rotten en creatieve rotten. Soms gaat dat mis en blijft de inbreng kleurloos; dan houdt de samenwerking weer op. Maar ben je onderdeel van het bureau, dan is loslaten geen kinnesinne.
We hebben veel met elkaar gedeeld C3 en ik. Veel samengewerkt, veel ontwikkeld. We hebben elkaar veel geleerd. En vooral ook veel gelachen en maar heel weinig chagrijnig en boos geweest. C3 zit bij mij van binnen en dat gaat er nooit meer uit!!
Binnenkort ga ik de laatste blog schrijven op deze plek. Ik heb, na tien heel leerzame jaren, besloten C3 in te wisselen voor een vaste rol als bestuurder bij Florence, VVT in en rond Den Haag. Daar ik per 1 maart mag beginnen, is er een korte vakantie ingelast. Ik dacht, dat het naar de zon zou gaan. Maar soms moet je je plannen bijstellen. Het anders zo zonnige Gomera is al dagenlang gevangen in een forse Canarische depressie. Storm, regen en storm. Er komt een mooie parallel bij me op. Vakantie, die anders uitvalt en zorg organiseren in een veranderende omgeving. Nieuwe omstandigheden, nieuwe doelen. Lees meer »
Een sprookje waarin een Eind Verantwoordelijke Dokter een Slimme Therapeut Mores leert en hem Respect afdwingt. Stevig gebonden in protocollen en richtlijnen krijgt hij met de zweep. Gelukkig voorkomt de EVD daarmee, dat de therapeut patienten beter maakt…….. Een sprookje over “de patient centraal”.
Dit weekend won Serena Williams de Australian Open Tenniscup.
Daarvoor kreeg ze 1,5 miljoen. Wellicht moet ze daar nog inkomensbelasting over betalen, maar dan blijft er toch nog heel wat over. Ik moest er even bij stilstaan. In de zorg verdien je, zeker wanneer je een geneeskundig papiertje hebt, al snel een mooi salaris. Daar kun je ruim van leven. Maar 1,5 miljoen in een weekje bij elkaar sprokkelen, da’s andere koek. Volgens mij is het pervers, de verhouding tussen werk en inkomen is volkomen zoek.
Vanochtend gelezen, dat Klink een ander zorgstelsel nodig acht om het dreigende personeelstekort in de zorg op te heffen. Het stelsel dat Klink voor ogen heeft haalt hij gedeeltelijk uit de Verenigde Staten. Dat was toch dat land, dat net een stelselwijziging wil invoeren? Waarbij het Nederlandse model een soort Mekka is? De voorbeelden die Skipr geeft uit de mond van de minister, daar word je koud van. De oplossing van het personeelstekort zit hem o.a. in het beter scannen van therapiegevoeligheid bij darmkankerpatienten. Door niet onnodig een chemokuur voor te schrijven is de dokter minder tijd kwijt….en is het personeelstekort achter de rug???
Van zo’n stelling zakt mij de broek af. Dan heb je niets begrepen van de sterke fundamenten in de Nederlandse zorg, niets van de relativiteit van aantallen, niets van de kwaliteit van het huidige zorgaanbod, niets van veranderingen in organisaties, niets van ……. Natuurlijk is het voorbeeld maar een greep uit een heel verhaal. Het maakt echter wel duidelijk, dat de denkrichting van de minister nog steeds gebouwd is op een forse onderschatting van de huidige kracht van ons stelsel en een minachting voor alles wat in de zorg rondloopt. Want dat zijn een stel dommerds, dat ze nog steeds niet doorhebben, dat ze secuur om moeten gaan met chemokuren. We moeten nodig leren van de Amerikanen. Wat een onmacht, minister. Lees meer »
Jan 4
Geen ‘handel’ in zorg volgens huisartsen
geplaatst om 09:40 in categorie adviezen aan de minister van VWS
Klink heeft het uitbesteden van DBC’s bij huisartsen ‘ ontdekt’ . Voor DBC’s gericht op drie chronische aandoeningen (hart-vaat, diabetes en COPD) wil Klink, dat huisartsen met o.a. fysiotherapeuten en dietisten contracten gaan afsluiten en als ‘hoofdaannemer’ gaan functioneren. Er is een bewezen positief effect in prijs en in kwaliteit wanneer de huisarts deze zorg dichter bij zich organiseert. Huisartsen protesteren echter. Hoofdaannemer zijn vraagt om veel meer organisatie en dat vraagt weer om meer geld. Daarnaast zijn deze DBC contracten gebaseerd op geld voor (extra) prestatie. Dat leidt tot een financiele prikkel voor huisartsen om diagnostiek richting die DBC’s om te buigen. Dat effect treedt in Engeland al op.
Op zich hebben huisartsen daar twee punten waar ze meer dan gelijk in hebben. Toch toont het ook de zwakte aan van de zorg in de wijk en de buurt. Er ligt een geweldige kans voor het herbevestigen van de belangrijke rol van de huisarts. Die laten we toch niet lopen? Maar hoe organiseer je dat? Lees meer »
Het sneeuwde de hele nacht door. In de straat, de tuin en achter in de wei lag meer dan 30 centimeter sneeuw. Nu loop ik weer acht weken op krukken. En dan krijgt 30 centimeter sneeuw plots andere proporties. Normaliter bouw ik graag sneeuwkastelen in de tuin. De witte wade sloot me nu op in het eigen kasteel.
Van een oud wijkverpleegkundige (in 2010 krijgt ze een standbeeld!) leerde ik, dat ik met elastiekjes geiten wollen sokken onder mijn krukken moest binden. Daarmee blijf je overeind, mits er geen laag ijs onder de sneeuw ligt. En dan de auto sneeuwvrij maken op een been. Het bleek heerlijke plaksneeuw; er bleef een enorme witte klont aan mijn hinkende voet hangen. Ik heb mijn inmiddels bejaarde auto moed ingesproken. Dat ie vooral nu niet moest blijven stilstaan of uit de bocht vliegen. We hebben het beiden overleefd, vandaar dit stukje.
Op mijn eenzame torenkamer, met uitzicht op de straat. De straat ligt er stil, wit en maagdelijk bij. Een haas loopt/huppelt op zijn gemak door de sneeuw. Zo gek vandaag! Waar houdt het bos en de wei op? Alles wit! Blijkbaar wil hij ergens silfleren (zie Watership Down). Maar nergens meer een sprietje te vinden. Een beetje vent had zijn buks gegrepen en haas geschoten voor de Kerst. De haas verdwijnt vredig uit beeld.
Derde kerstdag ,weet ik uit ervaring, hebben we genoeg van liflafjes, uitgebreide schotels en aangeklede tafels. Dan graag boerenkool met worst op de bank voor de tv met de houtkachel aan. De worst was al in huis, de spekjes ook en de aardappelen komen uit de kelder. Alleen de boerenkool moest nog uit de tuin gehaald worden. De vorst was er al overheen geweest, dus nu was ie klaar. Dat vond de haas blijkbaar ook.
De nieuwe Kerstgedachte: Geef de haas te eten in plaats van haas te eten.
Het lijkt er een beetje tussendoor te glippen. Maar ik vond het wel belangrijk nieuws. Door de toenemende druk vanuit de maatschappij, de politiek en door de gebleken misstanden is het eindelijk zover. De resultaten van de visitaties in medisch specialistische kringen worden inzichtelijk voor de bestuurders van de ziekenhuizen. Let wel: voor de bestuurders, nog niet voor de patienten!!!
De structuur van het ziekenhuis is met meer inzicht op de kwaliteit van de medisch specialist iets verbeterd. De raad van bestuur is (mede) verantwoordelijk en aansprakelijk voor alles wat er medisch specialistisch en technisch verkeerd kan gaan in de zorg. Bij echte misstanden binnen de gecontracteerde maatschappen had de bestuurder echter heel weinig in strumentarium om daar wat aan te doen. Tot nu toe sneuvelde wel de bestuurder maar niet de falende specialist. Wanneer visitaties nu echt een, bij herhaling, negatieve beoordeling opleveren heeft de bestuurder in ieder geval de mogelijkheid de kwaliteit te laten verbeteren of specialisten weg te sturen.
Overigens is het niet op alle plekken nieuw, dat de bestuurder inzicht heeft in het reilen en zeilen van de medische staf. De medisch microbiologen van het laboratorium waar ik tot voor kort bestuurder mocht zijn, waren zo transparant als wat. Niks te verbergen blijkbaar en trots op hun kwaliteit. Daar moet natuurlijk ook feitelijk de prikkel liggen voor alle dokters! Laat iedereen zien hoe goed je bent, vraag om toetsing! Het leeuwendeel van de medisch specialisten levert toch goed werk? Er valt dan alleen maar te winnen en niets te verliezen. diegenen, die goed werk leveren laten dat door toetsing zien. Diegenen, die bang zijn de toets niet te doorstaan, zwijgen, maar maken daarmee ook duidelijk dat er iets niet deugt.
De volgende stap moet nu nog wel even gezet worden. Ook de patient moet inzicht kunnen hebben in de resultaten van de visitaties. Verplaats je maar eens even in die patient. Je moet onder het mes, maar je hebt geen idee of de specialist wel voldoende is geschoold, die operatie wel vaak genoeg doet, of dat er andere zaken niet deugen. Dat wil je toch vooraf wel weten? Zodat je een veiliger plek kunt kiezen? Dit soort marktwerking, kijk daar geloof ik nou wel in!
In de jaren ’80 en ’90 ontwikkelde Nederland zich maatschappelijk vrijer en sneller dan de vergelijkbare westelijke landen. Euthanasie en abortus kregen een status, die onvergelijkbaar was met andere landen. Homosexualiteit en het gebruik van cannabis kregen in de maatschappij een met andere landen onvergelijkbare plek. Op terrein van beheersing van het milieu liep Nederland ook harder dan de overige Europese landen. Op terrein van de zorg ontwikkelde Nederland veel en snel moderne concepten. De zorgorganisaties richten zich meer en meer op de patiënt en succesvolle concepten werden verder doorgevoerd. De patiënt moest centraal gaan staan, vraaggericht werken werd issue in alle zorgbeleidsplannen voor de komende jaren. De keuzevrijheid en de verantwoordelijkheid van de patiënt werd meer en meer een issue. Qua levensverwachting, geboortecijfers, kwaliteit van leven, medicijngebruik en de beperking van de omzet in de zorg deed Nederland altijd mee bij de medailleverdeling. Deed!! Want die voorsprong hebben we verloren! Wat rest is een af en toe beschamende achterstand! Lees meer »
Nov 28
Marktmacht medisch specialisten
geplaatst om 11:33 in categorie adviezen aan de minister van VWS
De Nma gaat voorzichtig de discussie aan over de marktmacht van medisch specialisten. Er is onderaanbod, de toetreding tot de markt is in handen van de medisch specialisten zelf via een numerus fixus op de artsen opleiding en daarna door een strak gereguleerd toetreden tot opleiding tot het specifieke specialisme. Hogere inkomens worden bedongen; de hoogste van de wereld zelfs. De macht van de medisch specialist is voelbaar in de ziekenhuizen. Bij conflicten sneuvelen de ziekenhuisbestuurders en niet de specialisten. De Nma beroept zich op druk op de kwaliteit van zorg, doordat er wachtlijsten zijn en er onderaanbod is van specialisten. Een korte analyse en een voorspelling van wat er nu gaat gebeuren. Lees meer »